Talin Büyükkürkciyan's works

The Equinox Project / Sınırlar • Boundaries (2006)

2011-09-27T10:14:00.000-07:00

Improvisaciones

2011-09-27T10:11:00.000-07:00

Teide

2011-09-27T10:09:00.000-07:00

Sun with Emperor

2011-09-23T02:26:00.000-07:00

Talin Buyukkurkciyan

2011-09-23T02:25:00.000-07:00

7. Kargart Performances 93

2011-09-23T02:24:00.000-07:00

40'th room red dance .DAT

2011-09-23T02:23:00.000-07:00

Bu gösterinin bir 'mesele'si var ntvmsnbc Güncelleme: 11:48 TSİ 14 Ocak. 2011 Cuma

2011-01-14T13:22:00.001-08:00

Bu gösterinin bir 'mesele'si var
Prospero Dans Topluluğu'nun 17. Tiyatro Festivali'nde prömiyerini yaptığı 'Mesele' seyirciye farklı bir gösteri sunuyor.

ntvmsnbc
Güncelleme: 11:48 TSİ 14 Ocak. 2011 Cuma
İSTANBUL - Prospero Dans Topluluğu 2007 yılında İstanbul Dans Festivali zamanında Tepetaklak gösterisinin çalışmaları sırasında kuruldu. Prag/Festival New Europe ve Bonn Biennali'nde temsil edilen Tepetaklak gösterisi dört defa sahne çağrısı alıp seyirci tarafından büyük beğeni topladı. Topluluk sonraki yıllarda 16. Uluslararası İstanbul Tiyatro Festivali'nde Tersi-Düz'ü ve iDans Festivali'nde Mekanizmalar'ı festival seyircisine sundu.

17. Tiyatro Festivali'nde prömierini yapan Mesele ilk defa topluluğun tiyatro, dans ve performanslarda kullanılan yöntemlerin bir arada kullanıldığı bir gösteri oldu.

“Türk, Kürt, Ermeni olmak... Nusaybin’de ya da Nişantaşı’nda yaşamak... Homoseksüel ya da heteroseksüel olmak... Başlıbaşına kadın olmak...”

Haberin devamı ↓
reklam

"Mesele" kelime anlamı olarak sorun, güç iş anlamına gelir. Arapça bir isim. Aynı zamanda çıkar çatışmalarının ortasında çözümsüz duran, iki çıkara da hizmet etmek istemeyen bir durumdur; İsrail-Filistin Meselesi,-Kürt Meselesi, Ermeni Meselesi vb.

Cezayir Restaurant
16 Ocak 18:30
18 ve 27 Ocak 20:30

Koreografi: Talin Büyükkürkciyan

Yorumlayanlar: Burak Akyol, Talin Büyükkürkciyan, Tülin Özen, Görkem Kasal

Özgün Müzik: Alper Maral

Işık Tasarım: Alev Topal

Görseller: Hüseyin Ovayolu, David Berge

Kostüm Tasarım: Elif Keskinkılıç

Poster Fotoğrafları: Gencer Yurttaş

Afiş Tasarım: Ezgi Sözgötürmez

Ses, Işık Masası ve Görseller: Sema Tüfekçi ve Fuat Mete

Toplumsal Olanı "Mesele" Edinmek...

2010-12-15T01:52:00.000-08:00

HAKAN GÜREL YAZDI
Toplumsal Olanı "Mesele" Edinmek...
"Mesele", ötekilerin hikâyesini anlatıyor. Tuzla'dan bir tersane işçisi erkek, TEKEL işçisi bir kadın, bir Ermeni, bilinmeyen dilde konuşan birileri, bir kadın, cinsel tercihleri sistemle örtüşmeyen bir şuursuz, otoriteyle dalga geçen çocuklar.. Bu akşam 20:30'da Cezayir Restaurant'daki "Mesele"yi kaçırmayın...

Hakan Gürel abc@abc.org
İstanbul - BİA Haber Merkezi 14 Aralık 2010, Salı

Prospero Dans Topluluğu, "Mesele" adlı çalışmasını sergilemeye başladı. Mesele, topluluğun bir önceki ürünü olan Mekanizmalar ile hem farklılıklar, hem de benzerlikler taşıyor; Mekanizmalar'ın aksine dansın yanı sıra birçok teatral öğeye başvuran bir çalışma. Dans, tiyatro ve performans sanatlarının çeşitli öğeleri karma bir üslupla bir araya getiriliyor. Mekanizmalar'da daha örtük ve yapısal olan ironi, Mesele'de teatral düzlemde ve metin kullanılarak daha da derinleştirilmiş.
Mesele, bir dizi toplumsal meseleyi muhalif bir yaklaşımla ele alıyor. Ötekilerin hikâyesini anlatıyor. Kimi zaman masalsı, kimi zaman daha sert, ama her zaman mizahi bir üslupla bizi etrafımızdaki meselelerle yüzleşmeye çağırıyor. Prospero Dans Topluluğu, mizah ve ironiye modern dans ve sair performans ürünlerinde görmeye alışık olmadığımız bir öncelik tanıyor. Tıpkı Mekanizmalar'da olduğu gibi sahnede kerameti kendinden menkul, özgünlük vehmine kapılmış performansçıların saçmalama özgürlüğünü değil, yaşamla, gösteriyi sergileyen oyuncu/dansçılarla, seyirci/tanıklarla hakiki ve mütevazı bir karşılaşma azmini ve zeminini görüyorsunuz.
Toplumsal yaşama dair tavır

Modern zamanların performans sanatları âlemlerinde şayet şanjanlı bir paketle sunulamayacak, hormonlu/sponsorlu bir projenin konusu edilemeyecek, bienallerde falan boy gösteremeyecek, tüm toplumsal bağlamından çıkarılarak bir yüzeysellik nişanesi haline getirilemeyecekse toplumsal bir meseleye dair bir iş üretilmiyor. Ne yazık ki... Gündelik yaşama sırt dönme, toplumsal meselelere dair tavırsız kalma, kısaca toplumsal alana duyarsızlık sıkça rastladığımız bir durum. Bu eğilimin pek yüksek sanatı ve sanatçısı toplumsal meseleleri kayda değer bulmuyor. Prospero Dans Topluluğu ise anlaşılan başka ve muhtemelen daha çileli bir yol seçmiş durumda...
Mesele'nin kahramanları, orta sınıfa has iç sıkıntıları çeken az gelişmiş bireyler, bir türlü yüksek hassasiyetleri anlaşılamayan çakma bohem burjuvalar yahut düşünsel ve fiziksel teşhir mütehassısları değil. Tuzla'dan bir tersane işçisi erkek, TEKEL işçisi bir kadın, minibüste hayallerini takas eden varoş insanları, bir Ermeni, bilinmeyen dilde konuşan birileri, bir kadın, cinsel tercihleri sistemle örtüşmeyen bir şuursuz, otoriteyle dalga geçen çocuklar... Kentin merkezinde sıklıkla fark etmediğimiz, aynı otobüse binmediğimiz, haberlere trajedileri ile konu olduklarında pek bir içlendiğimiz, mücadeleleri söz konusu olduğunda türlü kaçış yolları ürettiğimiz insanlar. Mesele bize aynı kentte yaşayıp, aynı sokakta yekdiğerine değmeden, anlamadan, iletişim kurmadan hayaletler gibi birbirimizin içinden geçip gittiğimiz bir hayatı anlatıyor. Bu hayatı naif bir mizah anlayışıyla eleştiriyor.
Karma üslup

Gösteri sanatları tarihinde, farklı sanatları ve üslupları eklemlemeyi içeren birçok deneme yapıldı. Bu denemelerde eklektik olmayan, organik bir tarz yaratılabilen örneklerin sayısı çok fazla değil. Mesele'nin başardığı noktalardan birisinin de bu olduğu söylenebilir. Dans hayatlarının başında olan iki azimli genç adam Burak ve Görkem, oyunculuk yeteneğinin TV'de fena halde tarumar edildiği aşikâr olan Tülin ve deneyimli bir dansçı/koreograf Talin bir faciaya dönüşmesi muhtemel bu üslupsal eklemleme çabasının altından kalkabilmiş görünüyorlar.
Tek tek sahnelere, mizansene, Talin'in koreografi kurgusuna, oyuncu ve dansçı performansı skorlarına bakılarak birçok şey söylemek mümkün, elbette. Ne var ki resmin tamamı çok daha iyi bir fikir veriyor. Daha çok çalışılabilse, daha fazla deneme yapılabilse ve sergilenebilse bu deneyimin sistematize edilmesi ve hem sahneleme, hem de kuramsal açıdan bazı dersler çıkarılabilmesi mümkün olabilirdi. Ne var ki Prospero Dans Topluluğu, Mesele'de de prova mekânından, istikrarlı bir kadro yapısı oluşturmaya, mali meselelerden, gösterim yeri olanaklarına kadar birçok meydan okumayla karşılaşmış görünüyor. Bu sorunların çözümü ise şaşırtıcı derecede basit ve yaratıcı olmuş: Tevazu. Büyük tasarım atraksiyonlarına girişmeden sahne plastiğini dört boru, bir gözlük, bir makas, üç beş gazete kupürü, bir masal kitabı, mebzul miktarda pankart ile halletmişler. Oyuncu/dansçı/performansçı, bu 'yoksul gösteri' formunda sahne plastiğinin esas unsuru haline geliyor.
Sonuç niyetine

Uzun lafın kısası, Mesele kaçırılmaması gereken bir çalışma. Hatta bildik reklâm deyişiyle, bayilerden ısrarla istenmesi gereken bir ürün. 14 Aralık Salı günü 20:30'da Cezayir Restaurant'da ve 20 Aralık Pazartesi saat 20:30'da Oyun Atölyesi'nde izlenebilir. 50 dakika sürüyor ve ara verilmiyor. Başka hayatlara sağır olmanın sadece 'normal' insanlar değil, sanatçılar için de bir erdem değil, patoloji olduğunu fark etmek için güzel bir fırsat. Oyunda bir masal anlatılıyor. Kulak vermek gerek. (HG/BT)
_____________________________________________________________________________

Mesele'nin Künyesi:

Koreografi: Talin Büyükkürkciyan
Yorumlayanlar: Burak Akyol, Talin Büyükkürkciyan, Tülin Özen, Görkem Kasal
Özgün Müzik: Alper Maral
Işık Tasarım: Alev Topal
Görseller: Hüseyin Ovayolu, David Berge
Kostüm Tasarım: Elif Keskinkılıç
Poster Fotoğrafları: Gencer Yurttaş
Afiş Tasarım: Ezgi Sözgötürmez
Ses, Işık Masası ve Görseller: İsmail Sağır

2010-10-26T06:24:00.000-07:00

Mesele!
Eraslan Sağlam | 28 Mayıs 2010

“Türk, Kürt, Ermeni olmak... Nusaybin’de ya da Nişantaşı’nda yaşamak... Homoseksüel ya da heteroseksüel olmak... Başlıbaşına kadın olmak...”
Dün gece Kumbaracı 50’de “Mesele” adlı gösterinin genel provasına davetliydim. Koreograf Talin Büyükkürkciyan her dönem olan biteni, ezilmişlikleri, resmi ideoloji tarafından ötekileştirmeleri ve aynı zamanda gayri resmi ideolojiler tarafından yapılan ötekileştirmeleri de kendine ‘mesele’ edinmiş bir koreograf. Bu tavrı Hrant Dink’in katlinden beri aktif olarak sanat dünyamızda görülüyor. Dolayısıyla ‘mesele’si bol bir “Mesele” izledim.

Gösteri diyorum çünkü izlediğim işi tek bir disiplinle tarif etmek mümkün değil. Fiziksel tiyatro, dans, metin tiyatrosu gibi disiplinler içi içe geçiyor gösteride. Tek derdi ise ‘meseleler’i anlatmak.

Bu anlamda Mesele bir ‘masal’la başlıyor. Tülin Özen masalı masal formunda ama tersinleyerek anlatıyor. Tuzla tersanelerinde olan bitenle ilgili bir masal bu.

Ardından meseleler birbiri ardına başlıyor. Nerdeyse hayatımızda bize değen (politik / apolitik görünen) her mesele sahneye çıkıyor. Türk, Kürt, Ermeni olmak... Nusaybin’de ya da Nişantaşı’nda yaşamak... Homoseksüel ya da heteroseksüel olmak... Başlıbaşına kadın olmak...

Gösteri medyaya da geniş bir yer veriyor. Haber seçimleri, seçimlere yapılan müdahaleler, haberlerin bölük pörtükleştirilme süreci akılda kalan sahnelerin başında yer alıyor.

En sık gördüğümüz unsur ise erkek egemen dünya. Bu erkek egemen dünyayı kalın bir feminist söylemle karşımıza çıkarmıyor sahne uygulayıcıları. Aynı zamanda kadınların göz kırpıp, hafif yandan destekledikleri erkek egemen dünyayı da okuyabiliyoruz.

Ekoljik meseleler ve ekolojik meselelerin ekonomik boyutları da petrol tüketimi özelinde, fakat bununla kalmayıp genelde diğer tüketim anlayışlarıyla karşımıza çıkıyor.

Bütün bu saydıklarımla hiçbir ‘mesele’yi atlamama çabasını gösteren bir metin görüyoruz sahnede.

Sahne tasarımında seçilen unsur ise meseleleri gölgede bırakmayacak kadar sade. Her şey dört tane siyah boruyla anlatılıyor. Hayatımızda ne kadar çok boru olduğunu, hayatımıza ne kadar çok boru ‘girdiğini’ bir yan tema ,olarak da görüyoruz. Aynı sadelik giysi tasarımında da var. Ekip yine minimum ölçüde gerçekleştirdiği kostüm değişimiyle meselelerimizi ön plana çıkartmaya çalışıyor. Işık tasarımı Kumbaracı50’nin koyu gri duvarlarına yansıyan gölgelerle heyecan verici. Müzikler ise oynanacak sahnelere birer referans niteliğinde...

Gösteri bizi sempatik / sürprizli buluşlarıyla eğlendirerek meselelere dikkatimizi çekiyor. Tülin Özen bir oyuncu olarak hem beden kullanımıyla hem de oyunculuğuyla heyecan verici. Aslında iyi bir oyuncu olarak kendinden beklenileni yapıyor. Hatta kurgulanış elverseydi ve daha çok izleyebilseydik Tülin Özen’i diye düşündüm. Talin Büüyükkürkciyan artık hocalık mertebesinde bir dansçi ve koreogaf. Bunu özellikle solosunda hissetmek mümkün. Soloda yaptığı ve geleneksel formlarla modern dans formlarını bir araya getirdiği, gölgesini Kumbaracı50’de dans ettirdiği sahne çok güzel. Esra Yurttut beden kontrolü olarak iyi bir örnek. Bir dansçı olarak oyuncu disiplinine yaklaştığı anlardaki zaafiyetİ de anlaşılabilir. Burak Akyol’un bedenindeki kas hakimiyeti iyi fakat hocası Talin Büyükkürkciyan’la dans etmesi, öyle sanıyorum ki onu biraz tedirgin etmiş. Akyol’un zaman içinde deneyim ve çalışmayla bunun üstesinden gelebileceğine eminim.

Prospero Dans Topluluğu gibi bu tip topluklar zor koşullarda yaşayıp çalışıyor. Dar zamanlarda bir araya geliyorlar. Büyük bir sanatsal kaygı ve aynı oranda maddi zorluklar yaşıyorlar. Dolayısıyla yaptıkları her şey, her zaman ana akım sanattan görece eksik olacaktır. Orada sahneyi dolduran en önemli unsur inançla doğru sözü söyleme çabası... “Mesele” de belli ki az prova, eksik prova yapabilmiş. Kendini tiyatro festivaline yetiştirmeye çalışmış. Dolayısıyla aksamalar mevcut. Gerek hareket düzeninde gerekse gösteri akışında... Meselelerimizin bol olduğu bir ülkede hiçbir meseleyi atlamamaya çabalamışlar. Başka bir platformda tecimsel bir sanat yapacaklarına söz söylemeyi tercih etmişler. Bu yüzden gidip görmek, beğendiklerimizi ve beğenmediklerimizi söylemek gerek galiba. Buna sonuna kadar açıklar. Nihayetinde sanat durmaz. “Mesele” önümüzdeki sezonda da karşımızda olacak. Şimdiden gidip izler, övgü ve eleştirilerimizi söylersek, sezona meselelerimiz daha okunur halde karşımıza çıkabilir.

Bu akşam [28 Mayıs] sekiz buçukta ve yarın [29 Mayıs] akşam altı buçukta Kumbaracı50’de!

İyi seyirler!

Eraslan Sağlam

28 Mayıs 2010 / Libadiye

MESELE/Issue is playing at the Oyun Atölye on the 6'th of December

2010-10-08T01:59:00.000-07:00

On the 6'th of December 2010 Prospero dance Company performs ISSUE at Oyun Atölyesi in Kadıköy

http://www.oyunatolyesi.com

Adres : Dr. Esat Işık Cad. No:3 Moda Kadıköy - İstanbul

Büro Telefon : 0 216 349 98 78 - 0 216 349 98 79

Faks : 0 216 349 99 76

E-posta : bilgi@oyunatolyesi.com

Mesele/Issue

2010-05-31T12:38:00.000-07:00

Mesele'nin Öyküsü

2010-05-31T12:22:00.000-07:00

‘Mesele’de Tülin Özen, Talin Büyükkürkciyan, Burak Akyol ve Esra Yurttut rol alıyor.

29/05/2010 2:00

Yeni çalışması 'Mesele'de Türkiye'nin değişmeyen 'mesele'ler gündemini kara mizahla ele alan Talin Büyükkürkciyan, 'Mizahta güçlüyüz çünkü meseleler karşısında ancak mizahla baş edebiliyoruz' diyor

AYLİN KALEM (Arşivi)

İSTANBUL - Prospero Dans Topluluğu’nun kurucusu Talin Büyükkürkciyan, 17. İstanbul Tiyatro Festivali kapsamında sahnelenen yeni çalışmasında Türkiye’nin değişmeyen ‘Mesele’ler gündemini kara mizahla ele alıyor. Büyükkürkciyan’la ‘Mesele’yi konuştuk.

‘Mesele’ ismi nereden geliyor?
Meselenin kelime anlamı, iki tarafın da çıkarı olduğu için çözülmesi zor iş. Türkiye’nin gündeminde pek çok mesele var. Mesele bizim için hep güncel bir konu. Bir de meseleyi mesele yapan bizleriz, hem de gereksiz yere. Asıl konumuz olmayan şeyi konu ediyoruz. Aristoteles şöyle der: “Bir şeye uzaktan bakmakla içine bakmak arasında fark vardır.” İnsanlar nasıl olur da asıl meselelere bakmamayı, görmemeyi tercih edip etrafında başka meselelerle oyalanmayı kabul ediyorlar?

Siz ‘meselelere’ nasıl yaklaştınız?
‘Mesele’nin kara mizah bir tarzı var. Türkiye’nin mizah kültürü çok zengin. Mizahta güçlüyüz çünkü meseleler karşısında ancak mizahla baş edebiliyoruz. Bu durum bizim gündelik yaşantımızın içine işlemiş durumda. Biz de seyircinin karşısına bu üslupta çıkmaya karar verdik. Oyun bazı bölümlerden oluşuyor: ‘Tekel Prensesi ve Tersane Prensi’ adında bir masal yarattık. Meselenin tarifini kaçma, kasma, şişme, sansür, iktidar, iç/dış temizlik, boru meselesi, sobe, ayak oyunu gibi durumlarla yaptık. Çocukların oyun oynarken birbirlerine karşı acımasızlıklarına vurgu yaptık. Yer yer yabancılaştırma efekti kullanarak seyircinin meselelerle olan ilişkisini kırma yöntemine gittik. Seyirciyi kimi zaman güldüren kimi zaman da düştüğü durumla yüzleştiren bir anlatım yolu oluşturduk.

Prospero Dans Topluluğu bu kez kimlerle çalıştı?
Oyunculuk, performans ve danstan gelen kişilerle çalıştım. Tülin Özen’le iki yıl önceki festivalde sunduğumuz ‘Tersi Düzü’nde de birlikte çalışmıştık. Esra Yurttut, kendi projelerini de gerçekleştiren profesyonel bir dansçı-koreograf. Burak Akyol ise İstanbul Bilgi Üniversitesi - Sahne Sanatları Alanı öğrencisi genç bir yetenek. Doğaçlamada çok kuvvetli. Sahnede bu üç kişiye ben de dâhil oluyorum. Herkesin kendi alanında yaptığının en iyisini yapmasını bekledim. Birlikte ürettik. Oyunda tamamen onlara bıraktığım yerler de var.

Mesele önceki çalışmalardan ne yönde farklı?
Daha önceki ‘Tepetaklak’ ve ‘Tersi Düzü’ gibi çalışmalarda hareket araştırması yönteminden yola çıkmıştık. Kendimize fiziksel bir engel belirleyerek ilerledik. ‘40. Kapıyı Açarsan’ adlı solo çalışmamdaysa dans tiyatrosuna yakın bir anlatım seçtim. Daha sonra ‘Mekanizmalar’la absürd yaklaşıma ilgi duyduğumu fark ettim. Absürd hem yakınlaştıran hem de yabancılaştıran bir kavram. Seyirciyi ve bizi ezmiyor, eğlendiriyor. Meselede absürdü koruyarak daha teatral bir anlatı yoluna gittik. Çalışmalarımda o zamanlarda da bir iç içe geçmişlik vardı ki Hollanda’daki eğitimim sırasında hocam Angus Balbernie bana sürekli sorardı, dans mı tiyatro mu diye? Bu gösteride farklı araçların bana sunduğu olanakları özgürce kullanma yolunu seçtim.

‘Mesele’, bugün saat 18.30’da Kumbaracı50’de.

“Mekanizmalar” – Dans ve İroni

2010-05-26T21:16:00.000-07:00

Mekanizmalar, koreografileri Talin Büyükkürkciyan tarafından yapılan Prospero Dans Topluluğu’nun bir ürünü. Prospero Dans Topluluğu 2007 yılında İstanbul Dans Festivali’nde sergilenen “Tepetaklak” gösterisi çalışmaları sırasında kuruldu. “Tepeteklak” Bonn Biennali’nde ve Prag’daki Festival New Europe Festivali’nde sahne aldı. Bunun ardından 2008’de İstanbul Tiyatro Festivali için “Tersi Düz” gösterisi hazırlandı. Bunu Prag’da sahnelenen “Erector” izledi. Mekanizmalar’ın ilk gösterimi 27 Şubat 2009’da Fransız Kültür Merkezi’nde yapıldı. Emre Olcay, Fırat Kuşçu, Irmak Altınbulak, Joanna Nobbe, Talin Büyükkürkciyan yaratıcı dansçılar olarak yer alıyor. Müzikler ise Emrah Olcay’a ait.

Günümüzde performans ile izleyici arasındaki ilişkinin mahiyeti konusunda sessiz bir mutabakat var. Performansların çoğuna dozajı proje isterlerine göre ayarlanmaya çalışılan ne var ki çoğu kez tutturulamayan bir sıkıcılık, yüce olduğu öngörülen erdemlerin veya üstün olduğu sanılan performans yeteneklerinin teşhiri ve postmodernist performans anlayışının yalnızca “ne yapsan gider” bölümüne tutkun bir diletantizm hâkim. Çıkış noktasının tam aksine klişelerden örülü, hepsi az çok birbirine benzeyen ürünler bu klişelere aşina çok kısıtlı bir izleyici kitlesinin karşısına çıkıyor. İzleyiciye tepeden bakan bu özeleştiriden yoksun performans anlayışına tanıklık eden eleştiriden yoksun izleyici de mahcup bir suç ortağı olarak bu kültürel edime katılma ayrıcalığını ediniyor. Peter Brook’un yıllar önce ölümcül tiyatro olarak adlandırdığı performans iklimi, bu âlemlerde kendi izleyicisini yaratarak yoluna devam ediyor.

Talin Büyükkürkciyan’ın koreografisini üstlendiği Mekanizmalar ölümcül performans diye adlandırabileceğimiz iklim içinde farklı bir rüzgârı temsil ediyor. Mekanizmalar, izleyici ile performans arasında dansın anlaşılamaz bir biçem, belli bir süre katlanılması gereken zorunlu bir kültürel ödev değil, anlaşılabilir ve paylaşılabilir bir deneyim olmasını amaçlayan bir dizi mütevazı ancak etkili öğe içeriyor. Bu öğeleri ele almadan önce kısaca Prospero Dans Topluluğu’nun Mekanizmalar’ı nasıl tanımladıklarına bir bakalım:

“ (…) Prospero Dans Topluluğu olarak bire bir gündelik hayatı resmederek değil de hareket fantezileri yaratarak çeşitli mekanizmalar yaratmayı seçtik. Yarattığımız mekanizmalar zaman zaman mizahi, zaman zaman da ciddi, tekrar eden fakat mutlaka normal kabul edilen gündelik hayattan aykırı mekanizmalar olarak yaratıldılar. Düş işçilerinin yapacağı türden işler yapıyor ama yaptığımız işi çok ciddiye alıyoruz. İnsan zaman içinde zamanla oynama, yani kurallar dahilinde oyun oynama özgürlüğü olansa biz de bu kurala uyup oyun oynamayı seçtik.”

Mekanizmalar ile diğer performanslar arasında görünüşte çok farklılık yok. Aynı dansçı havuzundan beslenen bir kadro yapısı var. Kumpanya anlayışı veya yapısı içinde çıkarılmış bir çalışma değil. ‘Toplama kadro’ olmanın sıkıntılarının yaşandığı görülebiliyor. Fragman montajı tekniğinin gerektirdiği koreografi müdahaleleri performansın tamamında aynı yoğunlukta gerçekleşmemiş. Dansçıların bu fragmanlardan hangilerini kendilerine daha yakın bulduklarını, diğerlerine takındıkları mesafeli tutumdan çıkarmak mümkün. Bu öğeler hemen bütün performanslarda sıkça rastladığımız türden. Öyleyse Mekanizmalar’ı farklı kılan ne?

Etik

Öncelikle koreograf ve dansçıların izleyici ile kurdukları ilişkide performans âlemlerinde görmeye pek alışık olmadığımız bir etik tutum sergilediklerini söyleyerek işe başlayabiliriz. Bu tutumlarının sınandığı iki gösteriyi, başka bir deyişle iki meydan okumayı izleme şansım oldu. İlki, kalabalık bir seyirciye sunulan ve esasen kahkahalar eşliğinde sergilenen bir gösteriydi. İzleyiciler sahne ile etkin iletişim halindeydiler. İkincisi ise az sayıda ve gruba yabancı bir izleyici kitlesinin geldiği başka bir gösteriydi. Bu gösteride ise sahne ile izleyicilerin bulunduğu kesim arasında büyük bir soğukluk hâkimdi. Mekanizmalar, her iki gösteride sahnenin fiziksel yapısı nedeniyle farklı mekân algıları ve kurguları ile sunulmak durumunda kalmıştı. Dolayısıyla da hem dansçıların içinde devinecekleri mekân, hem de mekân algısını birlikte oluşturacakları izleyiciler dansçıların işini güçleştirecek gibi görünüyordu. Öyle olmadı.

Öncelikle, dansçılar farklı mekânların getirdiği farklı olanakları çabuk keşfederek performanslarına dâhil edebildiler. Bunu yaparken, doğaçlama ayartısına kaçmadıklarını, ölçülü, mütevazı ve o ölçüde etkili olduklarını ekleyebiliriz. Ne var ki bu belli bir düzeye gelmiş tüm sanatçılardan yapılan işin doğası gereği beklememiz gereken bir şey. Esas çarpıcı olan ise dansçıların türlü ayartılarla bezeli ilk gösteride Mekanizmalar’ın ‘tavsamasına’ engel olmak için sergiledikleri yüksek konsantrasyondu. Bu konsantrasyon, izleyici bölgesinden sahneye gelen ‘uçarı’ etkiyi klişe tepkilerle karşılamaktan ziyade, sahne edimine dönüştürebilmelerini, yaratıcı sürecin bir parçası yapabilmelerini sağladı. İkinci gösteride ise sahne ile izleyiciler arasındaki mesafeyi dansçılar kapatmak zorunda kalacaklardı. Bu gösteride dansçılar alışıldığı üzere izleyiciye küserek sahne performansı düzeyini aşağıya çekmek yerine, gelmeyen izleyicilere meydan okuyarak sahne performansını iyileştirmeye çalışan yoğun bir çaba içinde oldular. Her iki tutumun da sahne performansına ve sahne – izleyici ilişkisine olumlu bir etkisinin olduğunu, performansçı ile izleyen arasındaki mesafeyi kapattığını söylemek yanlış olmayacaktır.

Etik tutuma ilişkin bir başka önemli gösterge de koreografın ve dansçıların performans yeteneklerini ve fiziklerini teşhir etme yönünde bir performans dizgesi oluşturmamış olmaları. Mekanizmalar’ın aşağıda daha ayrıntılı olarak ele alacağımız ironik yapısı ve dramaturjisi, dansçıların türlü mekanizmalarla imtihanı olarak özetlenebilecek bu dans gösterisi içinde sık sık hem bireysel, hem kolektif olarak komik görünen bir skor sergilemelerini gerektiriyor. İroni hem dansçıların sundukları bireysel skorlara, hem tüm mizansene hâkim olan bir genel yapısal bileşen olarak belirlenmiş. Dansçıların kendilerini komik gösteren (dolayısıyla da ‘karizmalarını çizecek’) skorları sahnelerken takındıkları içselleştirilmiş plastik tutum bu konuda en belirleyici göstergelerden birisini oluşturuyor.

İroni

Mekanizmalar’ın en ayırt edici özelliğinin ironiyi hem bireysel skorlara, hem koreografiye egemen kılan bir genel yaklaşımın benimsenmiş olması. Bireysel düzlemde (performansçı düzeyinde), etik sorunları olmayan ve sahne – izleyici ilişkisinin hakikiliği üzerine kafa yoran her grubun başa çıkabileceği ironi, performansın yapı taşı olarak kullanılması söz konusu olduğunda önemli bir meydan okuma haline gelebiliyor. Mekanizmalar’da ironinin yapısal bir bileşen olarak, başka bir deyişle koreografinin temel ilkelerinden birisi olarak genelde başarılı bir biçimde kullanıldığını söyleyebiliriz.

Burada koreografın iki temel yönelimi olduğu görülebiliyor. Birincisi doğrudan koreografi yordamı ile ironinin yaratılması, başka bir deyişle dans öğelerine dayalı olarak ironinin inşa edilmesi; buna plastik ironi de diyebiliriz. Bir fragmanda aynı koreografinin sahnenin farklı yönlerine doğru tıpatıp aynı şekilde tekrar edilmesi, salt mekanizmaların değil, bunları sergilemek için performansta kullanılan koreografi ve skorların da yapaylığını ironik ve dansa içkin bir biçimde gösterebilmeyi olanaklı kılıyor.

İkincisi ise ironinin daha teatral öğelerle bezeli olarak ve esas olarak koreografi ile desteklense de dansçının performans becerisi ile sunulması. Buna örnek olarak da bir fragmanda dansçıların teatral masklar kullanarak skorlarını sergilemeleri gösterilebilir. İki düzlemli, başka bir deyişle esas olarak koreografi (dans) ve esas olarak teatral öğelerle inşa edilen ironi, hem performansın izleyiciler tarafından erişilebilir ve anlaşılabilir kılınmasını sağlıyor, hem de izleyicilerin performans ile eleştirel ve dolayısıyla eşit bir ilişki kurabilmelerini olanaklı kılıyor.

Sonuç olarak, Mekanizmalar’da başvurulan ironik yaklaşımının modern dans alanında biraz da bizim memlekete mahsus, icat edilmiş, asık suratlı performans geleneğine karşı umut veren bir yol haritası niteliğinde olduğu söylenebilir. Bu yol haritasında, mizahın önemli bir rolü olduğu açık. Mizah hem sahnelerde sık rastladığımız klişe mağduru kasılma hallerini asgariye indiriyor, hem de izleyicinin sahne performansı ile daha organik bir ilişki kurabilmesine izin veriyor.

Esen kalın…

http://mimesis-dergi.org/?p=5565
Hakan Gürel tarafından yazılan diğer yazılar.
Yayınlanma Tarihi: 26/05/2010
Yazar: Hakan Gürel
Kategori: Yazarlar

Kırmızı bir cinayetin dansı

2010-02-03T09:02:00.000-08:00

21/01/2010 06:52

Önceki gün üç yıl önce öldürülen Hrant Dink anısına yapılan etkinliklerden biri Talin Büyükkürkciyan'ın 'Kırkıncı Kapıyı Açarsan' isimli dans gösterisiydi. Büyükkürkciyan izleyenleri geçmişe doğru bir yolculuğa çıkardı
ÖMÜR ŞAHİN (Arşivi)

İSTANBUL - Çok zengin bir adam bir gün çok güzel bir kadınla evlenmiş. Adamın 40 odalı bir evi varmış. Karısına buradaki 39 odanın tüm nimetlerinden yararlanabilirsin demiş. Kadın ertesi sabah, başlamış kapıları açmaya... Bir, iki, üç... Odalardan paha biçilmez mücevherler, benzersiz kıyafetler çıkıyormuş. 39 odanın da kapısını açan kadın, dayanamayıp 40’ıncıyı da açmış, ama ne görsün? Odanın duvarlarında kesik kadın başları asılı. Akşam kocası gelmiş. 40’ıncı odanın da açıldığını görünce, kadını odaya çağırmış ve duvardaki boş alana kafasını yerleştirmiş...

40’ıncı odada birikenler
Bir arkadaşımın söylediği “Bir duduk sesi duyan her Ermeni’nin mutlaka içi burkulur. O ses 40’ıncı odamızda biriktirip, üzerine kilit vurduğumuz hikâyeleri anımsatır çünkü” sözleriyle, çok daha kolay anlamlandırabildiğim bu hikayeyi önceki gece Fransız Kültür’ün sahnesindeki Talin Büyükkürkciyan anlattı izleyenlerine. 19 Ocak 2007’de sırtından vurularak öldürülen Agos Gazetesi Genel Yayın Yönetmeni Hrant Dink için, Fransız yazar Charles Perrault’nun bir masalından esinlenerek tasarladığı ve Ermenice türkülerle bezediği dans gösterisi ‘Kırkıncı Kapıyı Açarsan’la küçük bir kız çocuğu masumluğunda anlatıyordu kendi ve kendisiyle aynı tarihe sahip insanların hikâyesini. Yazının bundan sonrasında Talin diye anılacak olması da bundan.
Talin kırmızı bir pantalon ve kırmızı batik bir bluzle karşımıza geçti, birkaç dakika süren ve bir süre anlam veremediğimiz vücut hareketleri bizi kırmızı üzerine düşüncelere daldırırken, vücudun bütün uzuvlarına tek tek yabancılaştırdı, bütün ve parça ikiliğini anlatıyordu... Derken arkadaki perdede eski oldukları anlaşılan fotoğraflar belirmeye başladı. “Bu benim anneannem” dedi Talin. “Bu da dedem”, “Soldan üçüncü babam, 23 Nisan müsameresinde. Burada da bir çocuğun vaftiz annesi babası olmuşlar, annem ve babam. Burada da babam kilisede...” Herkesin evinde olan, sıradan bir aile albümüydü... Tüm fotoğrafların bir ortak noktası vardı: Hepsi Anadolu topraklarında çekilmişti. “En sevdiğim zamanlar paskalyalardı; çünkü kırmızı kıyafetler giyerdim” deyince, şu kırmızı üzerine daldığımız düşünceleri genişletti.

Ali topu Agop’a at
Ve kırmızı bir rulo bant aldı eline. Yere Hrant Dink’in cansız bedeninin çevresine tebeşirle çekilen resmi çizdi. “Siz aynı beden içinde iki kişi olabilir misiniz? İki kişilik sevebilir misiniz?” diye soruyordu, resmin içinde gelip-giderken. Sonra ürkütücü bir sükûnetle, bantları söktü ve top yaptı. Şimdi oyun zamanıydı. “Haydi bir oyun oynayalım, topu tutanlar ismini söylesin” Şu güzel kitabın ismi gibi Ali topu Agop’a atıyordu gerçekten. Sonra benle başlayan cümleler, sevdiğimiz şeyleri anlatan cümleler. Kulaklarımız sağır olsa da duymasaydık dediğimiz o cümle ise, sevmediklerimiz söylenirken geldi: “Ben çok sevdiğim birinin sırtından vurulmasını hiç sevmiyorum.”

Lost & Founds Projects Premiere in Decembre

2009-11-06T03:41:00.000-08:00

Coming Performance at Dansem Festival in Marseille

2009-11-06T02:57:00.000-08:00

mardi 23 novembre et mercredi 24 novembre / 19h00

Friche du panier Théâtre de Lenche / Marseille

Conception et mise en scène :Talin Büyükkürkciyan
Soutien dramaturgique :
Şule AteŞ et Zeynep Günsur
Musique : chansons arméniennes

If you open the 40’th room…

Talin Büyükkürkciyan / Prospero Dance Company

Création 2008

Istanbul, Turquie
Durée : 45’
Une programmation L’Officina / Théâtre de Lenche, dans le cadre de la Saison de la Turquie en France ( juillet 2009 – mars 2010 )

If you open the 40’th room..., c’est Barbe Bleue racontée par la grand-mère arménienne de Talin Büyükkürkciyan comme une énigme ou une prière.
C’est un portrait autobiographique, une performance interactive, qui questionne avec humour, pudeur et distance l’identité et la mémoire.
C’est Talin qui joue avec le public entre légende et vérité et nous raconte des histoires.
C’est la parole, et la danse qui révèlent ou réveillent des ancêtres et résistent à l’oubli.

Talin Büyükkürkciyan / Prospero Dance Company

Chorégraphe indépendante et danseuse à Istanbul, diplômée en littérature et langues latines à l’Université d’Istanbul, et en danse au European Dance Development Center d’Anhem aux Pays-Bas, Talin Büyükkürkciyan est également l’une des membres à l’initiative du Transit Istanbul Improvisation Days, et l’une des fondatrices de CATI-Contemporary Dance Artists Association. Investie, elle a travaillé avec David (...)
En savoir +

L’Officina présente : dansem 2009 / 27 octobre 11 décembre / contact +33 (0)4 91 55 68 06 / www.officina.fr

My first book is published- Feriköy anılarda...Şimdi

2009-11-06T02:56:00.000-08:00

Kitap adı:
Feriköy anılarda... Şimdi
Yazarı:
Talin Büyükkürkciyan
Türü:
İstanbulum
ISBN:
978-605-4307-28-9

Açıklama:
Bir kentin tarihini, coğrafyasını, toplumsal hayatını, geçirdiği değişimleri, insan tiplerini, atmosferini, doğal güzelliklerini, unutulan değerlerini, yeme içme kültürünü, gecesini gündüzünü, yazını kışını, folklorunu, eğlence hayatını, daha bin türlü özelliğini, herkes kendince görür. Tarihçi başka, coğrafyacı başka, turizmci başka, asker başka, öğretmen bambaşka bir gözle görür ve kendi bakış açısıyla yazmak ister.

Ama bir yazar-edebiyatçı, kendince bir duyarlıkla yaklaşır kentine. Çevresine gönül gözüyle bakar. Kendisini değişik insanların yerine koyar, onların yüreğiyle de hissetmeye çalışır, öylece yazar... Yazar yazdığı zaman, birçok kimse o yazıda kendi duygularını, düşünüp de söyleyemediklerini bulur. Kendisinden önce yazılmış olanları da anımsamak ister...

Bu düşünceden yola çıkarak, İstanbul'un kırk semti, kırk farklı edebiyatçı-yazar tarafından kaleme alındı. Okurla aynı zamanda buluşan bu kırk kitaplık dizi hem bir ilk olması hem de İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti'ne armağan olması açısından yüksek değer taşımaktadır.

(Arka Kapak yazısı)

“Feriköy anılarda... Şimdi” hakkında haberler.

My first book - Feriköy anılarda...Şimdi

2009-11-06T02:53:00.000-08:00

“Feriköy anılarda... Şimdi” hakkında haberler.

Tepetaklak/Topsyturvy

2009-10-12T12:41:00.000-07:00

Concept and Coreography: Talin Büyükkürkciyan

Realisers and Performers: Joanna Nobbe, Defne Erbur Bekdik, Lerna Babikyan, Fırat Kuşcu

Dramaturgy: Murat Dürüm

Light Design: Jiv Michael Wagner

Photography: Thilo Beu

Tepetaklak

Topsyturvy

This piece by its specific movement quality creates a special atmosphere. The space widens gradually with the slow light change which keeps on feeding the atmosphere during the whole piece. There is no extra sound. The dancers become something strange, not definable, animal like but not sure. They can be anything or any living body in which they’ll have different questions to answer and be in different situations to get out of. Being an outsider will be a challenge to be dealt with even when one is upside down.

What would happen if human being was a being that would walk this way? How would the relationships change or would it change? In this posture how the values and non values of life would embody? The body no matter how it stands if it is a container that keeps the soul inside, in this posture how would life be perceived?

In the early rehearsal processes of this piece I found this form and was amazed by that. I decided to continue working on this form. The energy and dynamic, the interesting movement style that is seen in an absurd form affected me deeply. To be bled to make big differences by doing minimal work is a chance that can be reached by using these kinds of movement styles. While working on this piece to find movements that are just found by the dancers is teaching us that every moment is unique like every movement that is found for the time being even if they all existed before.

Talin Büyükkürkciyan

“Tepetaklak” through the experience of my senses is an experiment of form and concept. The physical experience of the piece is one of structural and perceptual adaptation to a form that is foreign to my human woman body. The form is sometimes upside down and sometimes not, but it always stays on four limbs, bringing the center of gravity down toward the ground and spread throughout the center of a wide animal-like trunk. The movement that came from using this form brought about opportunities to utilize the trunk of the body more effectively as a way to carry weight, push away threatening beings, and spread the body weight more evenly and closer to the ground. This form also relied heavily on the sight, which was expanded to accommodate a view of the world from upside down and backwards as well as forward and ahead. So from this form the space from behind and around the body was opened, rather than being limited to frontal view only.

From this physical form came opportunities to explore communication with space and with other like beings. Being non-defined entities, neither human nor animal, communication had no prior vocabulary and hence our research was done to find a language that is perhaps already inside us but not prescribed. There are new possibilities and new limitations and movements which we don't understand but we do anyway to find an intuitive understanding.

Joanna Nobbe

Previous shows:

31 May 2007 - Istanbul Dance Festival

10 May 2008 - Istanbul Youth Days

17 and 18 June 2008 - Bonn Biennale

23 and 24 November 2008 - Festival New Europe / Prague

If you open the 40’th room…

2009-10-12T12:12:00.000-07:00

Concept and direction: Talin Büyükkürkciyan

Dramaturgic help: Şule Ateş and Zeynep Günsur

Music: Armenian Songs

This performance of dancer and choreographer Talin Büyükkürkciyan contains different stories that has been told to her and she had made up connected to the situation that she’s living in.
This solo is performed in Echo Echo Dance Theater in London Derry, Artena Art Festival in İtaly, EDDC Theater in Arnhem/Holland, at the French Institude of İstanbul and at the Festival of Monodrama and Mime in Serbia.

The performance takes it’s name from famous French author Charles Perrault’s fairytale named “Blue Beard” that was published in 1697. The story is about a rich man who has a blue beard and who is very cruel and gives his wife the keys of the castle but tells her not to open one door!

Talin who is usually using a theatrical technique is generally getting fed by fairytales. In her performances she sometimes uses already written stories or sometimes writes her own stories. Talin Büyükkürkciyan is graduated from EUROPEAN DANCE DEVELOPMENT CENTER from Arnhem/Holland. She has been showing work in Turkey and abroad since her studies. She’s a member of Çatı – Contemporary Arts Associaton and has organized the first improvisation festival in İstanbul. Transit-İstanbul improvisation Days in 2007 and 08.

danse / dans

Samedi 19 janvier à 20h
Vendredi 8 février à 20h
Institut Français d’Istanbul

19 Ocak Cumartesi, 20:00
8 Şubat Cuma, 20:00
İstanbul Fransız Kültür Merkezi

« SI TU OUVRAIS LA 40ème PORTE… »

Danse et conception : Talin Büyükkürkçiyan
Musique : Chansons populaires arméniennes

Ce spectacle conçu par Talin Büyükkürkciyan est une chorégraphie théâtrale composée de plusieurs histoires, qui fait partie d’une autobiographie en mouvement de l’artiste, créée il y a six ans.
Ici, il s’agit d’un travail en permanente évolution, réalisé autour des histoires racontées par les grands-parents de l’artiste et de ses propres interrogations.
Diplômée en 2002 du European Dance Development Center aux Pays-Bas, Talin Büyükkürkciyan a présenté son travail à l’occasion de plusieurs événements tant en Turquie qu’à l’étranger. Elle est la coordinatrice de TRANSIT-ISTANBUL dont elle est co-fondatrice. Elle fait également partie des fondateurs de ÇATI, l’association des artistes de danse indépendants.

"KIRKINCI KAPIYI AÇARSAN..."

Dans ve Düzenleme: Talin Büyükkürkciyan
Müzik: Ermenice Halk Şarkıları

Hikayeleri içinde barındıran bir dans tiyatrosu olan bu gösteri, dansçı ve koreograf Talin Büyükkürkciyan’ın altı yıl önce gerçekleştirdiği hareket eden otobiyografisinin bir parçasıdır. Değişen zamana ve gelişmelere ayak uydurmak için sürekli araştırma gerektiren ve değişen bir yapıda olan gösteri, sanatçının büyükanne ve büyükbabasından duydukları ve kendi sorgulamaları üzerinden yapılmış bir çalışmadır.
2002 yılında Hollanda European Dance Development Center'dan mezun olan Talin Büyükkürkciyan çalışmalarını Türkiye ve yurtdışında birçok etkinlikte sergilemektedir. Kurucuları arasında yer aldığı TRANSiT-İSTANBUL’un koordinatörlüğünü yürüten sanatçı aynı zamanda ÇATI, Çağdaş Dans ve Bağımsız Dans Sanatçıları Derneği'nin de kurucu üyelerindendir.

Tersi Düz/Inside Out

2009-06-02T14:07:00.000-07:00

25.05.2008 Pazar Sunday18.30

Haldun Taner Sahnesi Haldun Taner

Stage

TERSi DÜZ: MARiKA’NIN MASALI

INSIDE OUT: MARiKA’S FAIRYTALE

Konsept ve Koreografi Concept and Choreography by

Talin Büyükkürkciyan

Dansç›lar Dancers Joanna Nobbe, Defne Erdur

Bekdik, Tülin Özen

Sesler Sounds Dan›el Wever

Kostüm Tasar›m› Costume Design Naz Erayda

Are all the objects we see, all the people, situations,

rules, the world we live in just like how we see them or

is there more to them?

How far; up until where can we see? When we cannot

see beyond the horizon, or what is around the corner;

how can we claim that all we see is limited to what we

see or the part we see is true and real?

If you were offered a totally absurd world and if you

were made to live in this world would you have gotten

used to it? If the skin was blue, trees were purple, soil

was green and if skirts were fitted through the bust not

the hips, would you have accepted that? Would you have

found it strange, if what is secret now was public and

what is openly done now was done secretly?

Walking while looking backwards without seeing what’s

in front of you requires reconsidering that common

word called “the way”. We have the power of reshaping

by disarranging everything that is familiar and known to

us in our body and even turning them inside out.

Our aim in this performance is not to draw a perfect

picture but finding the perfect balance between what is

seen and what draws the viewer’s attention.

Mekanizmalar /Mechanisms

2009-06-02T13:32:00.000-07:00

27 Şubat 2009 Fransız Kültür Merkezi, 23 ve 30 Mart Pazartesi 21:00 Çatı Dans Stüdyosu, 8 Nisan Çarşamba 20:30 Ghetto Session ve 23 Mayıs iDans Festivali

Gündelik yaşamımızda farkında olmadan her gün aynı şeyleri yapar dururuz. Sabah kalkıp dişlerimizi fırçalar, yüzümüzü yıkar, alelacele evden çıkar işe gider, cevap vermemiz gereken telefonlara cevap verir, yazmamız gereken her zamanki sipariş mektuplarını yazarız. Bazen karşımızdakinin bize nasıl bir ruh haliyle

baş vurduğunu dahi anlamaz ona vermemiz gereken cevabı verir yollarız. İnsana, güne, kişiye göre davranmaz, her zaman yaptığımız gibi prosedüre uygun olanı yaparız.

Biz de bu düşünceden yola çıkarak Prospero Dans Topluluğu olarak bire bir gündelik hayatı resmederek değil de hareket fantazileri yaratarak çeşitli mekanizmalar yaratmayı seçtik. Yarattığımız meknizmalar zaman zaman mizahi, zaman zaman da ciddi, tekrar eden fakat mutlaka normal kabul edilen gündelik hayattan aykırı mekanizmalar olarak yaratıldılar. Düş işçilerinin yapacağı türden işler yapıyor ama yaptığımız işi çok ciddiye alıyoruz. İnsan zaman içinde zamanla oynama, yani kurallar dahilinde oyun oynama özgürlüğü olansa biz de bu kurala uyup oyun oynamayı seçtik.

Yaratıcı Dansçılar :

Emre Olcay, Fırat Kuşçu, Irmak Altınbulak, Joanna Nobbe, Talin Büyükkürkciyan

Müzik : Emrah Olcay